« Στιγμές που πλημμυρίζουν τα ποτάμια, τότε που ανοίγουν οι ουρανοί και μουρμουρίζουν, στιγμές σαν η ψυχή αποξεχνιέται, κομμάτια από παλιές εικόνες αναπνέουν. Κι αρχίζουν καταιγίδες από ανθισμένα φώτα, που προκαλούν κι αναγυρίζουν τους αιώνες, αρχίζουν συμφωνίες που αδημονούν κι αντανακλάνε, σε κάτι θάλασσες σπαρμένες μ’ αγωνία… Στιγμές που ακολουθάνε τα καράβια, όταν λιμάνι γίνεται ο βράχος που λυγίζει, στιγμές σαν οι ματιές αργοπεθαίνουν, συγκλονισμένοι στέκουν οι θεοί και αδρανούνε… Τότε πληρώνει φόρο η κάθε επιθυμία, το κάθε δέντρο που τολμά να μεγαλώσει, αγκομαχούν οι γλάροι σ’ ακρογιαλιές κλεμμένες, και σταματούν τα ζήτω κάτω στις πλατείες. Ζητώ πληροφορίες για ένα παλιό σοκάκι, όπου μαζεύονταν οι ελπίδες και κουρνιάζαν, για κάτι σκοπευτήρια, σκευοφυλάκια μνήμης…».