ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΕΣ

Ιδρωμένα κορμιά, μπλεγμένα, λαμπερά,

Πρόθυμα να εκραγούν, να διαλυθούν,

Να παραλύσουν και να γείρουν

Το ένα μέσα στο  άλλο.

Ο έρωτας στροβιλίζεται γύρω μου,

Απλώνει τα μάτια του σε κάθε δικό μου κήπο,

Τα χέρια του σε κάθε δικό μου καρπό,

Γίνεται καλειδοσκόπιο

Και με ρουφά στις δίνες του.

Μία κουταλιά……

Δικό μου το κλάμα,

Ανακατεμένο με το κλάμα των παιδιών μου

Τη στιγμή που τρομοκρατημένα εκείνα

Πρωταντίκρυσαν τη ζωή,

Κι εγώ έννοιωσα πως κάπως έτσι πρέπει να είναι

Ο Παράδεισος,

Γεμάτος μωρουδίσιο κλάμα,

Των δικών μου μωρών το κλάμα.

Ταλαιπωρημένα, ζαρωμένα, πανέμορφα!

Δύο κουταλιές………..

Φιλαράκια λίγα,

Μα άξιοι καταλύτες της χαράς και της απόγνωσης,

Με απλωμένα χέρια,

Ανοιχτές αγκαλιές,

Σε στιγμές μου δύσκολες, στιγμές με χρώμα μαύρο,

Γεύση πικρή, ήχο υπόκωφο,

Με την ψυχή μου έτοιμη να κατρακυλήσει

Σαν σπασμένη ρόδα.

Τρείς, τέσσερεις, πέντε κουταλιές…….

Ασημένιο γιαννιώτικο, με σκαλίσματα

Το κουταλάκι της μνήμης μου,

Το βάζο από τα παλιά της γιαγιάς,

Το ανοίγεις και σού έρχονται ακόμα μυρωδιές

Από αρμπαρόριζα και βανίλια,

Σκεπασμένο το καπάκι του

Μ’ ένα κομμάτι δαντέλλα πλεχτή,

Δεμένο με ροδακινί, μεταξωτή κορδέλλα.

Όλη μου τη ζωή το γεμίζω

Κουταλιά-κουταλιά,

Από όλες της γλύκες του δρόμου μου,

Κι’ όσο κι αν ξορκίζω τις πικραλίδες

Κλέβοντας σαν το παιδάκι απ’ το βάζο,

Αυτό δεν αδειάζει ποτέ!!!