ΤΙ ΚΑΝΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ......
Εγώ τ' αγαπώ τα βράδυα μου. Όχι γιά το αρσενικό στο προσκεφάλι μου, στη σκέψη μου, στην προσμονή ή την ανάμνησή μου. Όχι γιά τα ποτήρια που αδειάζουν και γεμίζουν ξανά, με τους φίλους καρδιάς να αγγίζουν τα χαράματα. Όχι γιά την παράδοση του ύπνου σε όνειρα προφητικά, καθρέφτες της αγωνίας μου ή της προσδοκίας, χωρίς μνήμη στο ξύπνημα, μα με την αίσθηση του "χτες τη νύχτα, εγώ κάτι έζησα". 'Οχι για την ξεκούραση ενός ύπνου βαθύ που παρασύρει σαν ποτάμι ορμητικό τα σκουπίδια της ημέρας.
Εγώ τ' αγαπώ τα βράδυα μου. Όχι γιατί με κρύβουν απ' αυτούς που να με κάνουν ανάπηρη στο μυαλό και στην ψυχή προσπαθούν στο φως της μέρας, όχι γιατί στα σκοτάδια τους μπορώ να κρύβω όλα όσα στο φως θα μ' έκαναν να ντρέπομαι.
Εγώ τ' αγαπώ τα βράδυα μου. Γιατί πότε λειώνουν λίγο-λίγο το φεγγάρι, πότε το ταϊζουν πυγολαμπίδες και τρανεύει ... γιατί κολυμπούν στις πανσελήνους, γιατί ταξιδεύουν στη σιγαλιά χωνεύοντας και μεγαλοποιώντας τις πιό ελαφριές ανάσες, χωρίς παρεμβολές, χωρίς παράσιτα του δρόμου, των συνομιλιών, των κραυγαλέων αντιθέσεων. Γιατί μετράνε αστέρια, γνώριμα, παλιά, αστέρια που ανατέλλουν, που πέφτουν και προκαλούν ευχές, αστέρια αμυδρά που απαιτούν να ψάξεις τους ουρανούς ... να σκάψεις στο βαθύ σκοτάδι σαν μεταλλωρύχος, μέχρι να κλείσεις στην παλάμη των ματιών σου τον πολύτιμο λίθο.
Γιατί ο αέρας τη νύχτα έχει άλλη μυρωδιά, αλαφρότερη, το χειμώνα "μυρίζει" παγωνιά, "μυρίζει" βροχή, "μυρίζει" χιόνι, το καλοκαίρι ξεχασμένες μυρωδιές από κήπους που μπορεί και να μην υπάρχουν πιά, παρ' όλα αυτά, τις νύχτες ακουμπάς την ευωδιά τους. Όσα τα μάτια δεν βλέπουν στο σκοτάδι, τα βλέπει η ψυχή.
Γιατί τα παράθυρα γίνονται μαύροι μουσαμάδες και μπορώ να ζωγραφίσω μ' όλα τα χρώματα της ίριδας, να φτιάξω πέλαγα και δάση πυκνά κι ακρογιαλιές με κοχύλια, μωρά στρουμπουλά για τσίμπημα, χαμόγελα και μάτια κάθε λογής, λαμπερά, καθάρια, ελαφίσια... Κάθε βράδυ, πάλι άδειοι γιά να τους ξαναγεμίσω.
Εγώ αγαπώ τα βράδυα μου γιατί εκεί κοντά στη δύση τους, αρχίζουν να στάζουν αίμα και ροδοπέταλα, πορτοκαλιά βροχή ... και πεθαίνουν μέσα στο χρυσάφι.
Εγώ τ' αγαπώ τα βράδυα μου. Όχι γιά το αρσενικό στο προσκεφάλι μου, στη σκέψη μου, στην προσμονή ή την ανάμνησή μου. Όχι γιά τα ποτήρια που αδειάζουν και γεμίζουν ξανά, με τους φίλους καρδιάς να αγγίζουν τα χαράματα. Όχι γιά την παράδοση του ύπνου σε όνειρα προφητικά, καθρέφτες της αγωνίας μου ή της προσδοκίας, χωρίς μνήμη στο ξύπνημα, μα με την αίσθηση του "χτες τη νύχτα, εγώ κάτι έζησα". 'Οχι για την ξεκούραση ενός ύπνου βαθύ που παρασύρει σαν ποτάμι ορμητικό τα σκουπίδια της ημέρας.
Εγώ τ' αγαπώ τα βράδυα μου. Όχι γιατί με κρύβουν απ' αυτούς που να με κάνουν ανάπηρη στο μυαλό και στην ψυχή προσπαθούν στο φως της μέρας, όχι γιατί στα σκοτάδια τους μπορώ να κρύβω όλα όσα στο φως θα μ' έκαναν να ντρέπομαι.
Εγώ τ' αγαπώ τα βράδυα μου. Γιατί πότε λειώνουν λίγο-λίγο το φεγγάρι, πότε το ταϊζουν πυγολαμπίδες και τρανεύει ... γιατί κολυμπούν στις πανσελήνους, γιατί ταξιδεύουν στη σιγαλιά χωνεύοντας και μεγαλοποιώντας τις πιό ελαφριές ανάσες, χωρίς παρεμβολές, χωρίς παράσιτα του δρόμου, των συνομιλιών, των κραυγαλέων αντιθέσεων. Γιατί μετράνε αστέρια, γνώριμα, παλιά, αστέρια που ανατέλλουν, που πέφτουν και προκαλούν ευχές, αστέρια αμυδρά που απαιτούν να ψάξεις τους ουρανούς ... να σκάψεις στο βαθύ σκοτάδι σαν μεταλλωρύχος, μέχρι να κλείσεις στην παλάμη των ματιών σου τον πολύτιμο λίθο.
Γιατί ο αέρας τη νύχτα έχει άλλη μυρωδιά, αλαφρότερη, το χειμώνα "μυρίζει" παγωνιά, "μυρίζει" βροχή, "μυρίζει" χιόνι, το καλοκαίρι ξεχασμένες μυρωδιές από κήπους που μπορεί και να μην υπάρχουν πιά, παρ' όλα αυτά, τις νύχτες ακουμπάς την ευωδιά τους. Όσα τα μάτια δεν βλέπουν στο σκοτάδι, τα βλέπει η ψυχή.
Γιατί τα παράθυρα γίνονται μαύροι μουσαμάδες και μπορώ να ζωγραφίσω μ' όλα τα χρώματα της ίριδας, να φτιάξω πέλαγα και δάση πυκνά κι ακρογιαλιές με κοχύλια, μωρά στρουμπουλά για τσίμπημα, χαμόγελα και μάτια κάθε λογής, λαμπερά, καθάρια, ελαφίσια... Κάθε βράδυ, πάλι άδειοι γιά να τους ξαναγεμίσω.
Εγώ αγαπώ τα βράδυα μου γιατί εκεί κοντά στη δύση τους, αρχίζουν να στάζουν αίμα και ροδοπέταλα, πορτοκαλιά βροχή ... και πεθαίνουν μέσα στο χρυσάφι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου