ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ


   Ένα μεγάλο βότσαλο κρατάς... Μιά παραλία γιά παράδοση, μαύρη παραλία, το απόλυτο εργαλείο της φυγής, από το αναληθές πραγματικό, στο αληθές των οραμάτων. Αρκεί να είσαι ανοιχτός, αποφασισμένος, έτοιμος να μεταλάβεις την μαγεία, να μείνεις ακύτταρος, αρχέγονη φωτεινή μνήμη.
   Εκεί τα πάντα μπορούν να γίνουν ένα, το ένα να γίνει όλα, εσύ να γίνεις μαύρη πέτρα κι η μαύρη πέτρα ουρανός...
   Στην αρχή νομίζεις ότι είσαι μικρός, λίγος, ανεπαρκής, ότι όλη αυτή η διάχυση είναι πέρα απ' την δική σου χωρητικότητα, ότι όλο αυτό είναι πολύ μεγάλο, πολύ μπερδεμένο, ότι η πέτρα που κρατάς, είσαι εσύ, αλλά το τριγύρω σου είναι το έμβιο και ο παλμός και η ανάσα της ύπαρξης...
   Κι ύστερα η πέτρα αρχίζει και λειώνει, μα ταυτόχρονα μένει ακέραια, κυλά ανάμεσα απ' τα δάχτυλα κι εσύ την κρατάς, κι είσαι πάλι εσύ, αλλά τώρα χύνεσαι κι απλώνεις, φτάνεις παντού, είσαι παντού, είσαι μεγάλος και διάφανος, χωράς παντού και τα πάντα χωράνε σε σένα, είσαι γη, ουρανός, είσαι ΕΣΥ η ανάσα της ύπαρξης. Είναι η εκπληκτική στιγμή που ένα κύμα ευγνωμοσύνης κι ένα ευχαριστώ χωρίς λόγια, χωρίς ήχο, εκπέμπεται σε άγνωστες συχνότητες... γι' αυτό που βιώνεις, γι' αυτό που είσαι!
   Ανοίγεις τα μάτια, έχεις πάλι συνοχή,περπατάς αργά πάνω στα μαύρα βότσαλα, παίρνεις βαθειές ανάσες, να ρουφήξεις την ψυχή σου που την σκόρπισες......