ΑΝ ΚΟΥΡΑΣΤΩ……

Έχω φράχτες, πιο ψηλούς από τα πρέπει μου,

Γεμάτους από γιασεμιά, αγιόκλημα και ιβίσκους.

Να γεμίζουν τις μέρες μου με χρώματα, τις νύχτες μου με ευωδιές,

Όταν βγάζω βόλτα την ειδυλλιακή μοναξιά μου,

Όταν περιφέρω την σκέψη μου σε απόμερα, επίλεκτα στενάκια.

Φράχτες που με κρατάνε μέσα μου

Και με διαχωρίζουν από τους ασύμβατους.

Χρόνια πολλά επένδυσα να τους εντοπίσω, να τους οικειοποιηθώ,

Να τους χαρτογραφήσω στην ψυχή μου

Και να μάθω τις διαδρομές για να τους βρίσκω  με τυφλά βήματα.

Έχω παγκάκια. Ξύλινα, από λεπτούς κορμούς φτιαγμένα,

Με ποδαράκια πρασινισμένα από τα βρύα, «φυτεμένα» σε ξέφωτα,

Σε βουνοπλαγιές με θέα μια θάλασσα, μακρυνή , να ασπάζεται τους ορίζοντες.

Μαντεμένια, μαυριδερά, με περίτεχνα καράβολα,

Βιδωμένα σε στέρεο έδαφος. Σε προκυμαίες,

Δίπλα σε παλιομοδίτικα φανάρια, σε κιόσκια παλιών αρχοντικών,

Πρόθυμα ν’ αγκαλιάσουν  πότε τον στοχασμό μου

Και πότε την απουσία της σκέψης μου, τα ονειρικά ταξίδια μου,

Και την σιωπή του νού μου, όταν αφουγκράζομαι

Τα λόγια της καρδιάς.

Έχω δέντρα. Στεφανωμένα με σύννεφα και ήλιους,

Στολισμένα με κρύσταλλους βροχής και ριζωμένα βαθειά, σε γή καρποφόρα.

Καταφύγια για αποκαμωμένα πουλιά, μάγους που διυλίζουν το φώς του φεγγαριού.

Μπλεγμένα στου κισσού το ερωτικό αγκάλιασμα,

Γεμάτα αόρατη ζωή και ανήκουστους ψιθύρους.

Δέντρα καμάρες στα ξέφωτά μου, δέντρα λύκους που ουρλιάζουν

Στην πανσέληνο, όταν λυσσομανά βοριάς.

Άλλων το σώμα χωρά στην αγκαλιά μου, κι άλλων το μπόι φτάνει

Στην αγκαλιά του Θεού.

Έχω ώμους. Ώμους αγγέλων με  χρυσές μπούκλες κι ασημένια φτερά,

Ώμους ανθρώπων, που τα βάρη τα δικά τους και των άλλων,

Σήκωσαν με θέληση κι όχι δύναμη,

Ώμους σκυφτούς από σοφία και στητούς από περηφάνεια.

Έχω θεούς, ντυμένους με αγάπη και φως,

Συνηθισμένους να περπατούν δίπλα μου, να θροϊζουν στην ψυχή μου.

Δεν χρειάζεται να μου πεις που θ’ ακουμπήσω… και που θα στηριχτώ….