Είναι γεμάτος σκάλες ο ουρανός.

Όσο ψηλά θελήσω, μπορώ ν’ ανέβω.

Μόλις η νύχτα πήξει για καλά,          

Κάνω  τα  αστέρια σκαλοπάτια.

   Δένω στα πόδια μου τα σανδάλια του Ερμή

Και χαράζω πορείες.

Μα είναι οι νύχτες μικρές

Και πρίν χαράξει, έχω γυρίσει.

   Τελικά, μια ζωή μόνο είναι λίγη,

Πολύ λίγη,

Όταν ο χάρτης του ουρανού δεν έχει τέλος,

Όταν η ψυχή δεν ικανοποιείται

Με ένα μόνο ταξίδι,

Όταν ο νους ημερεύει μόνο

Με την άφιξη σ’ ένα καινούργιο αστέρι.

   Και δύο ζωές… και τρεις… πολλές ζωές ανεπαρκείς…

Η λογική λέει θα πεθάνω μία φορά,

Μέσα μου ξέρω ότι θα ζω για πάντα…

Γιατί όλα στο Σύμπαν υπάρχουν

Για να τα γνωρίσω!