Bookstars :: 29 Παύλες - 7 Τελείες

Bookstars :: 29 Παύλες - 7 Τελείες

Να...γιατί

Και ξαφνικά γομίσαν τα λιβάδια 
με γλυκό νερό...
κι εμείς είχαμε παρακαλέσει μοναχά
γιά μιά χούφτα αλμύρα...
γιά μιά εκδίκηση και γιά ένα πείσμα
θα κολαστούμε.
Δεν το 'χουμε εύκολο εμείς στο στόμα
το " Ήμαρτον"

                          Το ταξίδι των επιθυμιών....

   Πάνω στα σύννεφα πετούν οι επιθυμίες μου,

-πάνω στα λευκά πέταλα των λουλουδιών

Στους παραμελημένους κήπους-

Κοντά στα ανήσυχα αγόρια των σκοτεινών συνοικιών,

Στους κύκλους που κάνει μια πέτρα

Όταν πέσει σε νερά ατάραχα,

Στις φλογερές και στείρες αμμουδιές…

   Πάνω απ’ τις λεύκες πετούν οι επιθυμίες μου,

-κοντά στους μελισσώνες και τ’ αμπέλια

Στις τρομαγμένες ανάσες των πουλιών-

Στις λυγαριές, στα σκίνα,

Και στα κυκλάμινα που ανθίζουν

Στα κοριτσίστικα μάγουλα,

Στο θόρυβο που κάνει μια σταλαγματιά

Όταν πέφτει…

   Οι επιθυμίες μου φτάνουν πιο ψηλά

Κι απ’ όσο φτάνουν οι ελπίδες μου…

Στο χαμόγελο του μωρού, όταν βλέπει

Τις πεταλούδες να περνούν,

Κι ακόμα πιο ψηλά,

Στην ηρεμία του θανάτου την στιγμή

Της γνώσης….

ΓΥΝΑΙΚΕΣ...!!! (μέσα από στίχους)

                                      Το πιο αγαπημένο μου κομμάτι:

αυτό που αναφέρεται στο εκπληκτικότερο είδος που ζει σ’ αυτόν τον πλανήτη, τις γυναίκες. Την ίδια ακριβώς απόλαυση που νοιώθω όταν τους πλέκω το εγκώμιο, νοιώθω κι όταν τις στήνω στα τρία μέτρα και τις εκτελώ εν ψυχρώ! Τι απ’ όλα μας χαρακτηρίζει; Επιδεξιότητα και πολυπραγμοσύνη, η ανικανότητα; Υψηλός βαθμός νοημοσύνης, η απίστευτη ηλιθιότητα; Συναισθηματισμός κι ευαισθησία, η εγωϊσμός και γαϊδουρινή αναισθησία; Γλυκύτητα και διαλλακτικότητα, η πείσμα και δογματισμός;
   Είμαστε απίστευτες. Την ίδια στιγμή που μία γυναίκα ασχολείται ταυτόχρονα με τριανταπέντε διαφορετικές δραστηριότητες και ανταπεξέρχεται με τεράστια επιτυχία, κάποια άλλη περιφέρει μια απογοητευτική ανικανότητα να αντικαταστήσει μια λάμπα και απευθύνεται απελπισμένη στο «μωρό» της. Η μία αναλύει την έννοια του χωροχρονικού συνεχούς με μια ευκολία σαν να βάφει τα νύχια της κι η άλλη αποκαλεί τη σημαία της Αρχιεπισκοπής στο μοναστήρι που επισκέφθηκε, σημαία της ΑΕΚ. Η μία παραγκωνίζει τελείως την προσωπική της ζωή για να προλαβαίνει συνεχώς να βρίσκεται μπροστά από τις εξελίξεις του χρηματιστηρίου κι η άλλη κάνει συλλογή από εφήμερους έρωτες, έχοντας μόνο μία αγωνία: αν ο Λάκης Γαβαλάς φέτος χρησιμοποιήσει στην κολλεξιόν του γήινα χρώματα που της πάνε τόσο πολύ. Εκεί που η μία παραμελεί τελείως το σύντροφό της και τον εαυτό της για να παλεύει με την μεσογειακή διατροφή στο βασίλειο της κουζίνας της και να αγχώνει σε μόνιμη βάση τα παιδιά της για όλα, η άλλη «μαγειρεύει» delivery η τα στέλνει στα Goody’s για να έχει το χρόνο που χρειάζεται για γυμναστήρια, σάουνες, spa, ινστιτούτα αισθητικής, κομμωτήρια, shopping therapy και … ψυχολόγο!
   Στην πλειοψηφία των γυναικών δεν υπάρχει μέτρο, δεν υπάρχει μέση κατάσταση, δεν υπάρχουν συνδυαστικοί παράγοντες. Ευαισθησία που η χτυπάει κόκκινο η είναι παντελώς απούσα (οι σκύλες που λέγαμε). Εγωϊσμός η φουσκωμένος σαν τεράστιο μπαλόνι, η άγνωστη λέξη σε σημείο ξεφτίλας. Ή πιστή «μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει», η άντρας να’ ναι κι ότι να’ ναι! Επαναστάτρια, δημιουργική, δυναμική, η άβουλη, κυκλοθυμική και καταθλιπτική. Όσες σχετικά ισορροπημένες γυναίκες υπάρχουν, αποτελούν μια τρανταχτή απόδειξη του πόσο υπέροχες μπορούμε να είμαστε. Και καταλαβαίνουν πολύ καλά γιατί οι αντίστοιχοι ισορροπημένοι άντρες διαμαρτύρονται ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί μας, δεν μπορούν να μας καταλάβουν, δεν μπορούν να μας αντέξουν … Και βέβαια, γιατί μας κατηγορούν ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε.
   Το μεγαλύτερο κομμάτι της πίττας που λέγεται δύναμη, είναι στα χέρια των γυναικών. Απ’ τη στιγμή που της έχει δοθεί το δώρο να φέρνει στον κόσμο νέους ανθρώπους και να τους μεγαλώνει, αυτόματα έχει τη δυνατότητα να περάσει σ’ αυτούς όλες τις ποιότητες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Βολευτήκαμε όμως οι περισσότερες πίσω από τον χαρακτηρισμό «ασθενές φύλο» που προφανώς μας αποδόθηκε σε σχέση με την μυική δύναμη και δεν έχει να κάνει με την εσωτερική δύναμη. Και μέχρι το σημείο του να μεταφερθεί το σκρίνιο στην άλλη άκρη του σαλονιού, μια χαρά είναι η μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων στο ισχυρό φύλο, αλλά για τα παιδιά μας εμείς είμαστε υπεύθυνες για το τι είδους μάτια θα έχουν μεγαλώνοντας για να κοιτάζουν τη ζωή και με τι χέρια θα τη δουλεύουν. Δεν υποτιμώ τον ρόλο των αντρών, απλά πιστεύω ότι η δική τους συμβολή σταματά στην προσφορά του βασικού υλικού και σε μας αντιστοιχεί η επεξεργασία του. Η αντρική φύση είναι συνήθως πιο επιθετική, κάθετη και απόλυτη. Μπορεί να διδάξει τη μαχητικότητα στη ζωή, όχι όμως εύκολα την ειρήνη. Μπορεί να διδάξει την αποδοχή των προκλήσεων, όχι όμως εύκολα την διαλλακτικότητα. Μπορεί να διδάξει την διεκδίκηση, όχι όμως εύκολα την υποχώρηση. Μπορεί να διδάξει την αξιοπρέπεια, δύσκολα όμως τη διαχωρίζει από τον εγωισμό. Ο άντρας λοιπόν (πάντα κατά τη γνώμη μου και πάντα λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι δεν είναι όλοι έτσι, όπως και οι γυναίκες δεν είναι όλες έτσι), μπορεί να περάσει την «ιδέα», η γυναίκα όμως έχει τη δύναμη να καθορίζει την ποιότητα αυτής της ιδέας. Αν αυτό δεν είναι μία μορφή απόλυτης δύναμης, τότε τι είναι; Ακόμα και στο ρόλο της συντρόφου έχει επίσης μια μορφή δύναμης πάνω στο αρσενικό, που εφαρμοσμένη σωστά, μπορεί να φέρει στην επιφάνεια ό,τι μεγαλειώδες πιθανόν να κρύβεται μέσα του. Αμέτρητες γυναίκες διετέλεσαν «μούσες» διάσημων αντρών. Πόσο συχνά ακούμε για άντρες «μούσες»;
   Αυτό όμως δεν είναι ένα σοβαρό βιβλίο, γι’ αυτό εγώ θα σταθώ εκεί που διασκεδάζω περισσότερο: στα τρωτά μας, στα ανισόρροπά μας και στις χαζομάρες που ενίοτε κάνουμε.
Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ
   Στίχος από τραγούδι που κάλλιστα θα μπορούσε να αναφέρεται στους ερμαφρόδιτους οργανισμούς του ζωικού βασιλείου. Προφανώς εκφράζει την απογοήτευση μιας γυναίκας από τους άντρες. Μήπως όμως αυτό το «αντράκι» βγαίνει σαν αντίδραση επειδή ακριβώς προϋπάρχει στον χαρακτήρα; Και ίσως αυτό το στοιχείο να είναι ο ένοχος για τη μοναξιά της; Ποιος άντρας που τον τράβηξε μια θηλυκή παρουσία δεν θα το βάλει στα πόδια, αν ανακαλύψει ότι κάτω απ’ αυτήν κρύβεται ένας τσαμπουκαλής νταλικέρης;
   Με το να είμαι ο άντρας της ζωής μου τι κερδίζω άραγε; Μ’ αγαπάω πολύ, κοιμάμαι μαζί μου το βράδυ, μου προσφέρω τα προς το ζειν, με φροντίζω, με πάω διακοπές, μου λέω πόσο όμορφη και καλή είμαι, επαινώ τα φαγητά μου, συμφωνώ μαζί μου στις συζητήσεις η προσπαθώ να μου αλλάξω γνώμη όταν νομίζω ότι έχω άδικο, μου κάνω δώρα, μου φέρνω λουλούδια, θυμάμαι τη γιορτή και τα γενέθλιά μου και γιορτάζω την ημέρα που τα έφτιαξα μαζί μου! Γιατί πρέπει να είμαι ο άντρας της ζωής μου για να μου τα κάνω αυτά; Γιατί ΔΕΝ μου τα κάνω σαν γυναίκα; Μήπως τότε εισπράξω διαφορετική αντιμετώπιση από τους άντρες;
   Ερώτηση κρίσης: Πόσο θα σας τράβαγε ένας άντρας που είναι «η γυναίκα της ζωής του, αυτός»;
Όλη μέρα στο σαλόνι με τα μπικουτί, το μυαλό σου έχει χαζέψει από το fashion tv
   Οι πολύ νεότεροι από σας, έχετε πετύχει ποτέ την κοπέλα σας με μπικουτί; Αν ναι, έμοιαζε καθόλου μ’ αυτό το αγγελικό πλασματάκι που γνωρίσατε πριν ένα χρόνο και σας έκλεψε το μυαλό και την καρδιά; Όποιος απαντήσει ναι, έχει πρόωρο καταρράκτη και στα δύο μάτια και καλά θα κάνει να το κοιτάξει. Τα μπικουτί μπροστά σας, είναι ένα από τα σημάδια. Μαζί με τις συζητήσεις και τις απόψεις για την πολιτική, την κοινωνία, τα συναισθήματα, που βρίσκονται πιά σε κατάσταση νεκρικής ακαμψίας δίπλα της στον καναπέ, ανάμεσα σ’ αυτήν και το τηλεκοντρόλ, ένα πράγμα σημαίνουν. Ότι έχετε γίνει «δεδομένοι». Θεωρεί ότι αφού σας κέρδισε, θα σας έχει για πάντα, όπως το πολυμίξερ που κέρδισε σε κάποιο χορό τοπικού συλλόγου. Υπάρχετε στο ντουλάπι της.  Το ότι εσείς μπορεί να μην αντέχετε πιά τον «εφιάλτη» και την στενή σχέση της με την τηλεόραση αντί για σας, δεν περνάει καν απ’ το μυαλό της.  Τα μαζεύετε, φεύγετε και μετά είστε τα καθάρματα που την παρατήσατε χωρίς λόγο.
   Είμαι εγώ γυναίκα φίνα, ντερμπεντέρισα, που τους άντρες σαν τα ζάρια τους μπεγλέρισα
   Έχεις γνωρίσει έναν πολύ «ωραίο» άνθρωπο, με ανοιχτό μυαλό, χιούμορ, παρουσία, μόρφωση, που ξεκινάς μαζί του μια σχέση υψηλών προδιαγραφών. Και γρήγορα αρχίζει να σου βγάζει χίλιων λογιών απωθημένα, έντονη προκατάληψη για το γυναικείο φύλο, παύεις να είσαι καλά κι η σχέση γεμίζει με γιατί. Δεν σε εμπιστεύεται, δεν σ’ εκτιμά (χωρίς προφανή λόγο) δεν σου «ανοίγεται». Δυστυχώς, έχεις πέσει σ’ ένα «ζάρι»! Μάλιστα, ζάρι! Παιγμένο από μια γυναίκα τζογαδόρισσα: Παίζω, κερδίζω, φεύγω, πάω σε άλλο τραπέζι.
   Υιοθετώντας κάποιες κλασσικές αντρικές συμπεριφορές του τύπου «κάνω το κέφι μου και πάμε γι’ άλλα» μερικές γυναίκες θεωρούν μαγκιά και καταξίωση την απλή χρήση και ολοκληρωτική χειραγώγηση των αντρών. Και εύκολη λεία είναι οι άντρες με αυξημένες ευαισθησίες και μειωμένες ψυχικές αντοχές. Αυτό το είδος επενδύει πολύ πιο εύκολα τα συναισθηματικά του αποθέματα σε μετοχή «φούσκα» γιατί δεν μπορεί να την ξεχωρίσει από την αρχή.  Άντε λοιπόν να πείσεις κάποιον που μετά από μια τέτοια επένδυση, νοιώθει ζάρι, ότι δεν θες κι εσύ να παίξεις μαζί του.
Ακριβό μου διθέσιο …κινητήρα και πλαίσιο στα’ χω αλλάξει
   Η πλειοψηφία των γυναικών οδηγών (πάντα κατά την προσωπική μου άποψη και μέσα από την εμπειρία μου), είναι η έκφραση του απόλυτου κινδύνου, είτε οδηγούν ακριβό διθέσιο, είτε μικρό, φτηνό «της πόλης».
   Ώριμες κυρίες που μέχρι τα εξήντα τους δεν ήξεραν ούτε ν’ ανοίξουν τον αεραγωγό στην θέση του συνοδηγού και ξαφνικά , τον χάσαμε τον στρατηγό, έμειναν μόνες με μια Mercedes στο γκαράζ και θέλησαν να κάνουν αυτό που τους ήταν απαγορευμένο όλα αυτά τα χρόνια: να την οδηγήσουν και να μπουν στο (κλειστό πια) μάτι του στρατηγού.
   Πιτσιρίκες μ’ ένα Ν στο πίσω τζάμι, που προσπαθούν όχι να μάθουν να οδηγούν σωστά, αλλά να μιμηθούν ότι ηλιθιότητα κάνουν κάποιοι άντρες μάγκες οδηγοί, για ν’ αποδείξουν ότι δεν υστερούν σε τίποτα (για καθαρά φεμινιστικούς δηλαδή λόγους)!
   Κυρίες που πήραν αυτοκίνητο, όχι γιατί το απαιτούσε η δουλειά τους, όχι γιατί το απαιτούσαν οι αυξημένες οικογενειακές τους υποχρεώσεις (παιδιά, σχολεία, φροντιστήρια, ψώνια κλπ), όχι γιατί πραγματικά το γούσταραν, οπότε δεν έγινε «κτήμα» τους ποτέ, αλλά επειδή είχαν οι φίλες, οι γειτόνισσες, οι ξαδέρφες κι οι νύφες τους και το κυκλοφορούν κάτι Δευτέρες η Τετάρτες απογεύματα για να πάνε σε χαρτορίχτρες και καφετζούδες με κληρονομικό χάρισμα.
   Εμπειρία μου των τελευταίων χρόνων, είναι κάτι πανάκριβα κάμπριο, που σε κάτι ατέλειωτες ευθείες κινούνται νωχελικά –άντε το πολύ με εβδομήντα χιλιόμετρα- στην αριστερή λωρίδα και όταν τα πλησιάσεις, διαπιστώνεις ότι ΝΑΙ, οδηγεί γυναίκα και ΝΑΙ, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και τυφλή, γιατί ούτε τους προβολείς σου που αναβοσβήνουν βλέπει, ούτε ότι έχεις σχεδόν κολλήσει στον προφυλακτήρα της. Αληθινή ιστορία, το έζησα προσωπικά το 1986 στον περιφερειακό της οδού Κατεχάκη, όπου η οδηγός που είναι μπροστά μου έχει βγάλει μια βούρτσα και χτενίζεται στο καθρεφτάκι ενώ το αυτοκίνητο φεύγει δεξιά και σκάει στο πεζοδρόμιο.
   Θεωρώ ότι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να πάρουν την οδήγηση στα σοβαρά, γιατί όσες μπήκαν, είναι απίστευτα επιδέξιες και οξυδερκείς, με αξιοσημείωτη οδηγική αντίληψη. Εκπληκτικές ΚΑΙ εκεί, όπως και οπουδήποτε αλλού αποφασίσουν να διοχετεύσουν την εξυπνάδα και την ενεργητικότητά τους.
Κορίτσι πράμα, στην κοινωνία των αντρών, επιβιώνω από θαύμα
   Εντάξει, όχι και θαύμα. Είπαμε τα χίλια μύρια για τους άντρες, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο τραγικά για μια γυναίκα στην εποχή μας. Εδώ δεν χρειάστηκαν θαύματα για να επιβιώσουν οι προηγούμενες γενιές γυναικών (μόνο αγώνες και επιμονή). Τι θαύμα χρειάζεται για να επιβιώσει μια γυναίκα σήμερα που έχουμε ρίξει σχεδόν όλα τα αντρικά κάστρα και στον εργασιακό και στον κοινωνικό και στον πολιτικό χώρο; Κανένα νομίζω. Τι να πουν κι αυτοί οι ταλαίπωροι που βαθμιαία έχασαν μέσα από τα χέρια τους σχεδόν όλα τα «κεκτημένα» και τα «μονοπώλια»;
Όταν πίνει μια γυναίκα …
… δεν έχει καμία διαφορά από το όταν πίνει ένας άντρας! Το κάνει για τους ίδιους λόγους, τις ίδιες αιτίες και με τις ίδιες αφορμές. Απλά μας εντυπωσιάζει περισσότερο, γιατί το ποτό, όπως και το κάπνισμα, ήταν κάποτε αντρικά «προνόμια».
  

ΑΝΤΡΕΣ!!! (μέσα από στίχους......)

ΑΝΤΡΕΣ!!!

   Είδος προσφερόμενο για επιστημονικές μελέτες … είδος συλλεκτικό … είδος προς εξαφάνιση … είδος, μερικές φορές, προς αποφυγήν!

Σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζεται ως προστατευόμενο. Στην πορεία των αιώνων και στην προσπάθειά του να επιβιώσει μέσα στις ισχυρές μητριαρχικές κοινωνίες, ανέπτυξε δεξιότητες, τεχνικές και μεθόδους που τελικά όσοι επέζησαν, σήμερα έχουν εξελιχθεί σε κάτι δύσκολα περιγράψιμο και άκρως επικίνδυνο. Ειδικά αν κάνετε το λάθος και τους δείτε σαν το «μωρό» σας, άδολους κι αθώους, με καλές και αγαθές προθέσεις! Συμπεριφερθείτε του σαν τέτοιο, αλλά μην το εμπιστευθείτε ποτέ σαν τέτοιο.

Εμείς μάλλον έχουμε όλες τις ιδιότητες που μας καταμαρτυρούν. Είμαστε σκληρές, ανθεκτικές, επίμονες, πονηρές, πανούργες, μπορούμε άνετα να γίνουμε σκύλες, έχουμε –οι περισσότερες- πολύ καλή σχέση με το ψέμα (αν αποφασίσουμε να το πούμε) και τεράστιες υποκριτικές ικανότητες (όλες κρύβουμε μέσα μας μια μικρή η μεγάλη Κατίνα Παξινού).Δεν ανέφερα τα καλά μας γιατί δεν είναι αυτά το θέμα μας.  Λίγο έξυπνος να είναι όμως ένας άντρας, μπορεί να τα ανιχνεύσει όλα αυτά. Αυτοί δεν ανιχνεύονται! Είναι σαν τα kinder-έκπληξη. Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβουν μέσα τους, μέχρι ν’ αποφασίσεις να τα φας!

Δυο καρδιές απόψε μ’ αγκαλιάζουνε, δυο αγάπες, δυο φωτιές, πυρκαγιές ανάβουν να με κάψουνε, δυο παράπονα, δυο ματιές.

Άντρας με δυο γυναίκες να λιώνουν για πάρτη του φυσικά και δεν επιτρέπεται να γκρινιάζει. Αφού οι περισσότεροι το έχουν γραμμένο με νέον στο κούτελο: Θέλω να καώ από δυο γυναίκες.

Πάρτε μια κολλητή με χιούμορ, πηγαίνετε ακόμα και στο πιο σοβαρό μπαράκι και κάντε μια κοινωνική έρευνα, σε πόσους θα το προτείνετε και πόσοι θα σας πουν «όχι»!

Εδώ που τα λέμε (δις), τις περισσότερες φορές, εμείς οι άντρες φταίμε. Θέλουμε τη γυναίκα μας στο σπίτι μας κλεισμένη, να’ μαστε εμείς ελεύθεροι κι εκείνη παντρεμένη.

Κ ενώ εμείς χαιρόμαστε και την περνάμε ωραία, βρίσκεται κι η γυναίκα μας μ’ ευχάριστη παρέα.

   Μην ξεγελιέστε! Απλή αναλαμπή ήταν. Του ήρθε μια φλασιά, το σκέφτηκε, το ξέχασε!

Σιγά μη συμβαίνει σ’ αυτόν. Μπορεί στους φίλους του, στον κουμπάρο του, στον γείτονα, σ’ άλλον πλανήτη, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας! ΟΧΙ σ’ αυτόν. ΟΧΙ η δική του γυναίκα. Του έχει τυφλή εμπιστοσύνη αφ’ ενός , κι αφ’ ετέρου, δεν έχει μάτια για άλλον άντρα.

Εγώ θα γίνω φονιάς και θα σκοτώσω την καρδιά μου, να μην ξαναγαπήσω. Κάνει λάθη η καρδιά μου και παιδεύομαι. Θα την σκοτώσω την καρδιά και θα την κάψω στην φωτιά.

   Αν τα καταφέρεις και την βρεις! Μόνο με GPS προηγμένης τεχνολογίας. Συνήθως δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι που ακριβώς βρίσκεται. Το μεγαλύτερο ποσοστό τη χάνει σε μια ηλικία από σαράντα έως πενήντα. Και το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του ποσοστού δεν την ξαναβρίσκει ποτέ! Κάπου θαμμένη στο σπίτι; Κάπου σ’ άλλη συνοικία; Κάπου στο δρόμο; Στη νύχτα; Στο παρελθόν; Στο μέλλον; Στο ίσως;

Οδηγώ και σε σκέφτομαι κι είναι αυτό επικίνδυνο, με τη σκέψη σε σένανε να ξεφύγω τον κίνδυνο.

   Το αγαπημένο σχόλιο της κολλητής μου είναι: άντρες!!! Σκατά στο κεφάλι τους!

Όχι καλή μου, δεν έχουν σκατά στο κεφάλι τους. Γυναίκες έχουν, ακόμα και τις ώρες που απαγορεύεται, ακόμα και τις ώρες που ο (πιθανός) εγκέφαλός τους υποτίθεται ότι αναπαύεται, ΟΛΕΣ τις ώρες. Και την πληρώνει ο παππούς με το καβουράκι στην αριστερή της Αθηνών- Λαμίας (άλλος αυτός, αυτός έχει ξεχάσει όχι μόνο τις γυναίκες, αλλά και το να αλλάζει ταχύτητες). Την πληρώνει ο νταλικιέρης (που σαράντα οκτώ ώρες ξύπνιος, τον έχει ψιλοπάρει πια εκεί κάπου κοντά στα Οινόφυτα) κι εγώ που είμαι υπερ-αισιόδοξη πιστεύοντας ότι θα σταματήσουν στο stop  κι εσύ φίλε μου που προς στιγμήν την θέση των γυναικών στο μυαλό σου την πήραν οι δύο επιταγές σου που σφραγίζονται από στιγμή σε στιγμή.

   Σκεφτείτε όλο το πακέτο και χαρίστε στον σύντροφό σας την μαγνητική κορνιζούλα  με τη φωτογραφία της κορούλας σας «Μπαμπά μη τρέχεις». Μπορεί να μην τον αποτρέψει από το να τρέχει, ίσως όμως να βοηθήσει να μην σκέφτεται τόσο πολύ την γκόμενα!

Αφού στο είχα πει και μου ‘χες πει πως είμαι σωστός, ότι η σχέση πρέπει να είναι σχέση κι όχι δεσμός

   Του το ‘πες; Καλά να πάθεις. Θα στο χτυπάει κάθε φορά που θα τολμάς να ζητήσεις κάτι περισσότερο απ’ αυτά που ο ίδιος κρίνει ότι καθορίζουν την σχέση και δεν απειλούν να την κάνουν δεσμό. Αυτή η συνομοταξία των αντρών, έχει την τάση κάθε φορά που μέσα στην συναισθηματική μας σύγχυση συμφωνούμε  με μια αμπελοφιλοσοφία τους, να την καταγράφει στο σκληρό, να την ανακαλεί κατά περίπτωση και να μας την γυρνάει μπούμεραγκ.

Ζηλεύω που είσαι όμορφη και όλοι σε κοιτάζουν

   Είσαι όμορφη, σε κοιτάζουν όλοι κι αυτός ζηλεύει, με αποτέλεσμα ο ίδιος να υποφέρει κι εσένα να σου κάνει τη ζωή ποδήλατο.

   Δεν είσαι όμορφη, δεν σε κοιτάει κανείς, όμως δεν σε κοιτάει ούτε αυτός!!!

   Σε κάτι τέτοιους χρειάζεται να έχεις λεφτά για πέταμα, να σε γνωρίσουν καλλονή, μετά από μια πλαστική να τους παρουσιαστείς σαν τη Βασιλειάδου στη θεία απ’ το Σικάγο, κι εκεί, αμέσως μετά το έμφραγμα και ακριβώς πριν ξεκινήσει το ασθενοφόρο (περιττό να πούμε ότι θα τον συνοδεύετε στο προσκεφάλι του), να του πείτε: Για σένα το έκανα αγάπη μου, δεν μπορούσα να σε βλέπω να υποφέρεις!

   Αν επιζήσει, ξανακάνετε μια πλαστική και τον χωρίζετε, γιατί σίγουρα θα του έχει μείνει κουσούρι! Εσείς με την εμφάνισή σας, δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα να βρείτε άλλον!

Μη με ξεμυαλίσεις, είμαι παντρεμένος κι από τα λαθραία τα φιλιά καμένος!

   Άρα δεν είναι η πρώτη φορά. Serial killer ο σύζυγος. Και θεωρεί και τον εαυτό του καμένο. Α, ρε γιαγιά με τις παροιμίες σου, «γάτος γ…εί και γάτος σκούζει» έλεγε. Ξέρεις τι είναι να θες να τιμήσεις το στεφάνι σου και να σε ξεμυαλίζουν γυναίκες που δεν έχουν κανένα σεβασμό στους ιερούς θεσμούς;

   Όλοι έχουμε το δικαίωμα να διαχειριστούμε τη ζωή μας κατά το δοκούν, αλλά το δισάκι μας πρέπει να έχει δύο θήκες, μία για τις επιθυμίες μας και μία για τις ευθύνες μας.

Αν μ’ αγαπάς να το φωνάζεις, μη μου το λες ψιθυριστά

   Φυσικά αυτός τις περισσότερες φορές όχι μόνο δεν κάνει το ίδιο, αλλά αντικαθιστά κιόλας το «σ’ αγαπώ» με το «εξυπακούεται», που αρκετές φορές ακολουθείται από το «μα καλά, πρέπει να στο πω; Δεν το βλέπεις μόνη σου;».

    Η μόνη περίπτωση να σου φωνάζει ένας άντρας το δικό του σ’ αγαπώ, είναι να μην έχει πεισθεί ακόμα εντελώς για το δικό σου! Μόλις πεισθεί, το μόνο που ακούς από κει και πέρα, είναι Simon and Garfunkel, The sound of silence!!!

Μπες μες το καμπριολέ, πάμε για κανά καφέ

Όλοι  ξέρουμε τι σημαίνει για πάρα πολλούς άντρες το αυτοκίνητό τους. Όπως επίσης ότι τα «καμπριολέ» αγοράζονται όχι γιατί προσφέρουν μια αίσθηση μεγαλύτερης ελευθερίας στον οδηγό, αλλά γιατί ως επί το πλείστον πουλάνε καλύτερη «μούρη».

   Η μούρη όμως, αν θέλουμε να την πουλήσουμε σωστά, είναι ολόκληρη επιστήμη. Αν έχεις σταματήσει μόνο στις γνώσεις του Δημοτικού, έχεις μεγάλες πιθανότητες να γελοιοποιηθείς αντί να εντυπωσιάσεις. Δεν ξεκινάς μ’ ένα καμπριολέ των –τουλάχιστον- τριάντα χιλιάδων ευρώ, για να συνεχίσεις μ’ έναν καφέ των τριών ευρώ! Η σωστή «μούρη» είναι πακέτο!

Τι σόι άντρας είσαι συ ρωτώ, που με κερνάς μονάχα πόνο, και δεν σε νοιάζει που για σένα εγώ, στο κλάμα πάλι βαλαντώνω;

   Είναι από το ίδιο σόι που κατάγονται οι περισσότεροι! Κουβαλάνε το DNA των προγόνων τους και δυστυχώς το μεταφέρουν και στους απογόνους τους. Όσο για σένα, είσαι μια φαντασιόπληκτη γκρινιάρα και τερατολόγος που το τόσο, το κάνει τόοοοοοσο. Αντί όμως να αναρωτιέσαι για το γενεαλογικό δέντρο του καλού σου, δεν κοιτάς καλύτερα πως θα ξεμπλέξεις απ’ αυτόν τον άντρα που θεωρείς (επειδή τον αγαπάς) ότι μακριά του θα είσαι δυστυχισμένη, και μένεις κοντά του και είσαι δύο φορές δυστυχισμένη!

Θέλω να πίνω, να μεθάω, θέλω να πίνω για σένα π’ αγαπάω. Για σένα ξενυχτάω, για σένανε τα σπάω, θέλω να πίνω για σένα π’ αγαπάω

   Εκατομμύρια  άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο πονάνε καθημερινά, εξ αιτίας μιάς αγάπης. Δε σέρνονται όμως στα πεζοδρόμια χαράματα, πίττα στο μεθύσι. Δεν θέλει να πίνει για σένα, θέλει γενικά να πίνει, κι ότι υπάρχεις κι εσύ, απλά του δίνει την δικαιολογία για να πίνει περισσότερο.

Μια γυναίκα τη ζωή μου πάντα την κανόνιζε (αφού την άφηνες … ), μια γυναίκα στη ζωή μου πάντα, έμπαινε κι αλώνιζε (ξαναλέω: αφού την άφηνες … )

   Μεγάλοι άντρες που έγιναν γνωστοί από το δημιουργικό τους έργο η μέσα από μια ξεχωριστή και εμπνευσμένη ζωή, έχουν δηλώσει ότι πίσω τους υπήρχε μία γυναίκα που τους ενέπνεε, τους στήριζε και τους επαναφόρτιζε. Οι περισσότεροι αναφέρονται σ’ αυτήν σαν την «μούσα» τους. Πολύ μεγάλος όμως αριθμός μικρών αντρών, αρέσκεται στο να αποδίδει στην ύπαρξη μιας γυναίκας κάθε άστοχη επιλογή κι επιπολαιότητα που έκανε, κάθε κακιά συνήθεια που απέκτησε και κάθε καταστροφή που προκάλεσε. Εδώ τη γυναίκα δεν την αποκαλούν μούσα, είναι αυτή που κανονίζει τη ζωή τους, αυτή που μπαίνει μέσα κι αλωνίζει. Αυτοί το έκαναν, εσείς όμως serche la fame! Και μετά σου λέει ότι το μέγεθος δεν μετράει …

Φήμες, φήμες, μην ακούς τις φήμες, μονάχα με τα μάτια σου αν μ’ είδες!

   Η απιστία δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με τον ηλεκτρισμό η με τον πυρήνα του ατόμου. Αυτά υπάρχουν, ακόμα κι αν δεν τα βλέπουμε.

   Η απιστία αποκτά την ύπαρξή της με το να πιάσεις τον καλό σου όπως τον γέννησε η μάνα του, να ποτίζει ξένες αυλές πάνω στο δικό σας κρεβάτι, αλλά και πάλι παίζει ν’ αμφισβητηθεί: αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις!!!

Ξέρω τόσα πολλά, μυστικά του έρωτα, που μπορώ και να σε τρελάνω

   Αλήθεια, μετά από τόσους αιώνες επαναλαμβανόμενου sex ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους, πόσα άραγε μυστικά του έρωτα κατάφεραν να παραμείνουν μυστικά; Και να τα ξέρει ΑΥΤΟΣ;

Σ’ αγαπώ γιατί μου θυμίζεις τη μάνα μου

Βαριά κουβέντα απ’ τα χείλη ενός άντρα. Παρ’ όλο που υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και κυκλοφορούν ανάμεσά μας, οι περισσότεροι το κρύβουν επιμελώς. Αν είσαι από τις τυχερές που σου το είπε, φύγε ΤΩΡΑ!

Μάλλον δεν μπορείς να φανταστείς τι ζωή σε περιμένει. Του τη θύμησες αρχικά και σ’ αγάπησε. Από δω και πέρα θα είσαι μόνιμα ένα συγκρίσιμο στοιχείο που θα καλείσαι καθημερινά να επιβεβαιώνεις ότι ΝΑΙ, της μοιάζεις.

Κι αν η πεθερά σου είναι ακόμα εν ζωή, τρεις φορές χειρότερα. Αφού της μοιάζεις, δεν υφίσταται θέμα διαφορετικής άποψης. Ότι πει η μητέρα (φέτος μωρό μου η μαμά σκέφτηκε πως θα ήταν καλή ιδέα να κάναμε μαζί ΤΗΣ διακοπές στο χωριό κι απ’ όσο φαντάζομαι, κάτι τέτοιο θα σου άρεσε πολύ)!

Αυτός σου είπε γιατί σ’ αγαπάει, εσύ το πήρες αψήφιστα!

Και σ’ αγαπώ μ’ ένα άλφα κεφαλαίο, κι ένα ωμέγα που όταν το προφέρω κλαίω

   Αυτοί οι στίχοι ανήκουν στην κατηγορία «μεγάλα λόγια, μεγάλων ανδρών». Εγώ πάντως δοκίμασα να προφέρω τη λέξη δίνοντας βαθύ τόνο, μεγάλη ένταση και βαριά χροιά στο άλφα (για να εκφράσω το κεφαλαίο) και τραβώντας πολύ το ωμέγα (για να δείξω στον αναλφάβητο ακροατή ότι είναι ωμέγα κι όχι όμικρον) που του πρόσθεσα τελειώνοντας, κολλητά, με την ίδια αναπνοή, γοερό κλάμα.

   Μέχρι κι οι τοίχοι που συνήθως μένουν αδιάφοροι σ’ αυτά που κάνω, ακόμα γελάνε!

   Από την φύση μου είμαι ένας αρκετά δίκαιος και καλοπροαίρετος άνθρωπος. Όλος αυτός ο λιθοβολισμός που υπέστη το αντρικό φύλο μέσα στα σχόλιά μου, δεν καθρεφτίζει την άποψη που έχω για ΟΛΟΥΣ τους άντρες.  Υπάρχουν κι είχα την τύχη να ΓΝΩΡΙΣΩ  έναν –δύο- απ’ αυτούς, άντρες πολύ  ισορροπημένοι, ευαίσθητοι, με φωτεινά κι ανοιχτά μυαλά, τρυφερές καρδιές και ποιοτικά συναισθήματα. Άντρες που τους καθορίζει η ειλικρίνεια κι η ευθύτητα. Άντρες που διεκδικώντας μια γυναίκα ξέρουν πολύ καλά γιατί το κάνουν. Που μπορούν να δεχτούν πολλά και ΕΧΟΥΝ να δώσουν πολλά. Άντρες που όχι μόνο ζητάνε, αλλά ΚΑΙ αντέχουν την ειλικρίνεια. Και αγαπάνε με την καρδιά κι όχι με τη λογική.

   Το νοιώθω, μου έρχεται η ερώτηση:

«Καλά και που κρύβονται αυτοί οι άντρες;»

   Σ’ αυτό που ξέρω σίγουρα να απαντήσω, είναι το γιατί κρύβονται. Για να γλυτώσουν από τις αντίστοιχες μεταλλάξεις του δικού μας είδους, που μεγαλώνουν και μπαίνουν στη ζωή αποφασισμένες να μεταχειριστούν, να εκμεταλλευτούν και να ευνουχίσουν, κάθε τι αρσενικό που θα βρεθεί στην πορεία τους. Γυναίκες εκτελεστές συναισθημάτων, αρχών, αξιών και ρόλων,, έχουν κάνει όλους αυτούς τους υπέροχους άντρες να χτίσουν καταφύγια σε μέρη δύσβατα, και να κρυφτούν εκεί.

   Πολλά θα έδινα για να μάθω αυτό το ΠΟΥ.

Όπου υπάρχουν συμβιβασμοί ...δεν υπάρχει ταξίδι

   Κι αν τα φύλλα πέφτουν

Μπροστά στα πόδια σου

Μη λυπηθείς.

   Κι αν η βροχή

Πλημμυρίσει τη στενή σου κάμαρη

Μην τρομάξεις.

   Κι αν το βράδυ

Πέσει ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις,

Μην αγανακτήσεις.

   Κι οι μέρες πέφτουν

Μπροστά στα πόδια σου

Άκαρπες και άδειες,

Μα δεν λυπάσαι.

   Και τα δάκρυα πλημμυρίζουν

Τη μικρή σου ψυχή,

Μα δεν τρομάζεις.

   Κι η νύχτα

Αγκάλιασε ξαφνικά τη σκέψη σου,

Μα δεν αγανάκτησες.